En dat wordt een gips....

Ja hoor het is gebeurd. sinds deze namiddag loop ik voor enkele weekjes rond met een gips.
Het kan gebeuren, je draagt je dochter op de arm, schuift even uit, voorkomt dat dochterlief zich niet pijn doet en je eigen voet komt onder je zitvlak te zitten.
Al heel snel verschijnt er een ei-dik iets ter hoogte van de enkel en begint de pijn toe te nemen. Toch misschien het moment om eens naar spoed te gaan.
Och denk je dan, het zal wel meevallen, wellicht zijn de gewrichtbanden wat uitgerokken dus met wat tape is dit rap gefixed. Dat had ik gedacht ....4 weken zal ik vergezeld worden van witte gips om mijn voet, dat ding moet ik dus overal meesleuren. Examentoezicht gaat niet door want leerlingen hebben vaak kladpapier nodig dus blijven zitten op een stoel kan niet , in bad gaan lukt ook even niet, vlot in een jeans geraken, no way!.Voorlopig heb ik geen krukken (morgen pas) en  hinkelen op één been is niet zo goed hé :) en stikken , tja dat zal ik even moeten uitstellen zeker?
Misschien nu wel het ideale moment om te leren haken of breien :)

Maar ik blijf positief, het kon veel erger. Het is 35 jaar geleden dat ik nog eens iets gebroken heb en Anne-Sophie, die kijkt er al naar uit om haar naam op mijn gips te schrijven.
Trouwens , ik word zeer goed verzorgd hoor!!

....en nog  een spuitje tegen de pijn